เมื่อวานนี้หลังจากเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานประจำวันเดินทางถึงบ้าน
แล้วทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างเหนื่อยอ่อน ผมแว่วได้ยินเสียงเพลงๆ
หนึ่งจากเครื่องรับโทรทัศน์ที่ภรรยาเปิดทิ้งไว้ระหว่างทำอาหารเย็น
หลังจากตั้งใจฟังเนื้อหาก็ถึงกับขนลุกซู่น้ำตาซึม ด้วยเนื้อเพลงนั้นมันช่างกัดกินเข้าไปในหัวใจของผู้ที่มีอาชีพเช่นผม
กอปรกับภาวะการณ์บ้านเมืองของเรา ที่ยังมีความขัดแย้งแตกแยกทางความคิดคุกรุ่นอยู่ภายใต้ความรู้สึกที่พวกเราคิดว่าเงียบสงบ
จึงอยากให้เพื่อนๆ ได้ฟังและตรึกตรองดูว่าสิ่งที่เด็กๆ
ที่ร้องเพลงนี้ได้ถ่ายทอดผ่านเพลงออกมามันช่างตรงกับปัญหาที่หลายฝ่ายกำลังช่วยกันแก้ไขอยู่ในขณะนี้
เพลงนั้นชื่อเพลง “วันพรุ่งนี้” ครับ (ฟังเพลงคลิ๊กที่ลิ้งครับ)
จำได้ไหมตายายยังจำได้ไหม ปู่ย่าจำได้ใช่ไหม สอนหนูอยู่แทบทุกปี
สอนให้เด็กต้องรักกันมีคำขวัญให้สามัคคี ให้ทำดีให้อดออมพากเพียร ... เสียงเจื้อยแจ้วของนักเรียนชายหญิงร้องอย่างไพเราะพร้อมเพรียงด้วยเนื้อหาที่คล้ายๆ
จะเป็นคำถามถามไปยังผู้ใหญ่ที่กำลังมีความเห็นต่างกันว่าจำสิ่งที่พวกท่านเคยสอนเขาเหล่านั้นไว้ได้หรือไม่ ท่านเคยสอนให้รักสามัคคีกัน สอนให้รู้จักให้อภัย
สอนในสิ่งที่ดีงามที่ทำให้บ้านเมืองของเรามีความงดงามทางวัฒนธรรมมาอย่างยาวนาน
จนถึงวันนี้วันที่ผู้ใหญ่เองกลับกลายเป็นฝ่ายที่ทะเลาะกันเอง
โดยรวมของเนื้อหาสามารถสรุปได้สั้นๆ
ว่า เด็กจะดีได้ ผู้ใหญ่ต้องเป็นแบบอย่างที่ดี
คงไม่ต้องอธิบายให้ยืดยาวหรอกครับ เพียงแต่อยากจะถามว่าผู้ใหญ่วันนี้กำลังทำอะไรกันอยู่
ท่านได้ทำในสิ่งที่ต้องการให้เด็กๆ เป็นแล้วหรือไม่ เพราะผู้ใหญ่นั้นบางครั้งก็ต่างคนก็ต่างเก่ง
ต่างคนก็ต่างดี ไม่คิดแม้จะฟังอีกฝ่าย
บางทีก็ต้องอาศัยเด็กๆ มาเป็นตัวกลางเพิ่มอีกแรง อาจจะฟังบ้างก็ได้...
เด็กยังอยากเห็นบ้านเมืองเรามีความรักความสามัคคี
เราเองก็อยากเห็น มิใช่หรือ บางทีการปล่อยวางลงบ้าง
ถอยหลังไปคนละก้าวแล้วพูดคุยอย่างเข้าอกเข้าใจโดยยึดเอาประโยชน์ของบ้านเมืองเป็นสิ่งสำคัญก็จะช่วยให้เราผ่านพ้นวิกฤตินี้ไปได้โดยไม่มีใครต้องเจ็บช้ำ
ขอบคุณผู้แต่งเพลงที่มีเนื้อหาดีๆ
ที่จะเป็นกาวใจให้พวกเรากลับมารักใคร่กลมเกลียวกันได้อีกครั้ง
อยากให้เปิดตามสถานีรถไฟฟ้า ที่ชุมชน เสียงตามสาย เวลาเช้า สาย บ่ายและ เย็น ผมว่าไม่ใช่ผมคนเดียวหรอกที่รู้สึกอย่างนี้
คนไทยที่มีใจรักชาติทุกคนจะรู้สึกเหมือนกัน
Watchdog
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น